سقوط هواپیما وامداد رسانی

محمد گنجی نوشته محمد گنجی پنجشنبه - ۳ اسفند ۱۳۹۶

سقوط هواپیما وامداد رسانی بعد آن از نکات مهمه . پیدا کردن هواپیما ، کمک به مصدومان ، کشف علت سقوط، راهکار های موجود برای عدم تکرار

با دنبال کردن اخبار ، همیشه به خبرهایی در مورد نقص فنی هواپیما ، سقوط هواپیما و … بر می خوریم که باعث ایجاد استرس و ترس در درون ما می شود. واقعیت این است که اتفاق و سانحه در همه جا وجود داره اما مهم اینه که کاری کنیم حادثه هایی که میشه پیش بینی بشه یا می تونیم جلوش رو بگیریم رو با دقت بررسی کنیم و اگه حادثه اتفاق افتاد بدونیم باید چی کار کنیم.

کاری که ما معمولا نمی کنیم و فقط دنبال نقصر می گردیم

تو این مقاله یه سری اطلاعات در مورد ردیابی هواپیما قبل و بعد از سقوط ، جعبه ی سیاه و رفتار مسافران می خونید

 

سانحه هوایی و سیستم مکان یاب هواپیما ، جعبه ی سیاه

اصول اولیهٔ ناوبری هوایی همان اصول اولیهٔ ناوبری عمومی است که شامل برنامه ریزی، ضبط و کنترل حرکت یک وسیلهٔ نقلیه از یک مکان به مکان دیگر است.

ناوبری هوایی موفق یعنی هدایت یک هواپیما از جایی به جای دیگر بدون گم شدن، بدون سرپیچی از مقررات مربوط به هواگرد و بدون به خطر انداختن ایمنی افراد در هواگرد یا روی زمین می‌باشد. ناوبری هوایی از جهات گوناگون با ناوبری زمینی و دریایی تفاوت دارد: هواپیما با سرعت نسبتاً بالایی حرکت می‌کند و در نتیجه زمان کمی برای محاسبه موقعیت خود در مسیر دارد. هواگرد معمولاً نمی‌تواند در میانهٔ آسمان بایستد تا با خیالی آسوده از موقعیت خود اطمینان پیدا کند. هواگرد به خاطر میزان سوختی که حمل می‌کند از نظر ایمنی محدودیت دارد. وسیلهٔ نقلیهٔ زمینی یا دریایی در صورت گم شدن و به پایان رسیدن سوخت می‌تواند منتظر نیروهای نجات شود، ولی برای بیشتر هواگردها عملیات نجات هنگام پرواز وجود ندارد. به علاوه برخورد با موانع مرگبار خواهد بود. بنابراین آگاهی مدام از موقعیت برای خلبانان هواگرد حیاتی است.

تکنیک‌هایی که برای ناوبری در هوا به کار می‌رود بستگی به این دارد که هواپیما در شرایط مقررات پرواز چشمی پرواز می‌کند یا در شرایط مقررات پرواز ابزاری. چنانچه هواگرد در شرایط مقررات پرواز ابزاری پرواز می‌کند خلبان باید با به کارگیری ابزارها و کمک‌های ناوبری رادیویی مانند چراغ‌های چشمک زن یا با راهنمایی کنترل راداری مراقبت پرواز ناوبری کند. در ناوبری چشمی خلبان بیشتر با استفاده از ناوبری کور و به همراه مشاهدات چشمی با مراجعه به نقشه‌های مناسب ناوبری می‌کند. این عملیات ممکن است با به کارگیری ناوبری رادیویی صورت بگیرد.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

 

واحد برج مراقبت پرواز (Tower)

واحد برج مراقبت پرواز(Tower)، مسئول ارائه سرویس کنترل ترافیک هوایی در محدوده‌ای غالباً استوانه‌ای شکل اطراف فرودگاه و تا ارتفاع مشخصی می‌باشد که این محدوده با توجه به میزان پروازها و امکانات هر فرودگاه متغیر می‌باشد ولی به طور متداول شامل یک استوانه فرضی به مرکز فرودگاه به شعاع ۵ تا ۳۰ ناتیکال مایل و ارتفاع ۵ تا ۲۵ هزارپایی سطح زمین می‌باشد.

واحد کنترل مسیر پرواز (Area Control Center)

در حالیکه ترافیک موجود در مسیر بین پایانه‌های اصلی و همچنین نقاطی که به دلیل نداشتن ترافیک قابل توجه، نیازی به یک پایانه مجهز ندارند، توسط واحد مرکز کنترل (Area Control Center) هدایت می‌شوند. همچنین مرکز کنترل مسئول هماهنگی بین واحدهای مراقبت پرواز تمام فرودگاه‌های کشور را بر عهده دارد و به طور خلاصه تمام وسایل پرنده قبل از بلند شدن از زمین باید از این مرکز مجوز مربوطه را دریافت کنند.

واحد کنترل تقرب (Approach)

در فرودگاه‌های که دارای تعداد پروازهای بالاتری هستند و همچنین در مناطقی که به دلیل وجود چند فرودگاه حجم ترافیک هوایی و درگیری ترافیک هوایی بالاتر از حد معمول می‌باشد، برای هماهنگی بیشتر بین واحد مرکز کنترل و واحد برج مراقبت و همچنین ایمنی بیشتر پروازها واحد کنترل تقرب (Approach) به همراه برج مراقبت مسول هدایت ترافیک هوایی می‌باشد.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

 

کنترلر ترافیک هوایی

افرادی که مسئول کنترل ترافیک پایانه‌ای هستند و بطور مصطلح آنان را کنترلر می‌نامند، در مجموعه اماکن و تأسیساتی مشغول به کار هستند که آنها را بترتیب برج مراقبت پرواز یا بطور اختصار (Tower) و پایانه کنترل تقرب به‌وسیله رادار یا بطور اختصار (Approach)، می‌نامند. در بعضی از نقاط پرسنل مورد نیاز بطور مشترک و هم‌زمان در Tower و Approach با یکد یگر همکاری می‌کنند، در حالیکه در دیگر نقاط، برج مراقبت و Approach کاملاً از یکدیگر جدا بوده و بطور مستقل عمل می‌کنند. برای مثال فرودگاه بین‌المللی مهرآباد دارای تأسیسات مشترک می‌باشد، در صورتی که برج مراقبت فرود گاه امام خمینی در محل فرودگاه واقع می‌باشد، ولی تأسیسات کنترل تقرب رادار آن در فاصله‌ای دورتر و در فرودگاه مهرآباد واقع می‌باشد.

سیستم مکان یاب هواپیما (ای‌ال‌تی)

ای‌ال‌تی سیستم مکان‌یاب هواپیما (ELT) است. در تمام هواپیماهای مسافری وجود دارد و نصب آن از الزامات صنعت هوانوردی است.
سقوط هواپیما وامداد رسانی

سقوط هواپیما وامداد رسانی

 

ای‌ال‌تی با حروف اول  عبارت Emergency Locator Transmitter ساخته شده  است که به معنی فرستنده مکان‌یاب شرایط اضطراری است.

این سیستم در هواپیما نصب می‌شود تا در مواقع ضروری در شرایط خاص فعال شود  و با فرکانس‌های از پیش تعریف شده؛ سیگنال مخابره کند.

هر گاه هواپیمایی دچار سانحه می‌شود، سیستم ELT فعال شده و موقعیت مکانی هواپیما را به ماهواره‌ها اعلام می‌کند.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

جعبه ی سیاه چیست و چگونه کار می کند؟

جعبه سیاه یا سیستم ضبط پروازها تجهیزاتی الکترونیک است که تمامی اطلاعات موجود در یک پرواز را درون خود ثبت می‌کند تا درصورت وقوع حادثه‌ای ناگوار بتوان از این اطلاعات برای تعیین سرنوشت پرواز استفاده کرد.

هواپیماها معمولا از دو نوع جعبه سیاه برخوردارند.

نوع اول سیستم ضبط اطلاعات پرواز (FDR) است که اطلاعات مربوط به دستورالعمل‌های ارسالی برای سیستم الکترونیک هواپیما را ضبط می‌کند.

نوع دوم سیستم ضبطی (CVR) در اتاقک خلبانی است که مکالمات خلبان، ارتباطات بی‌سیمی و دیگر انواع صداهای موجود در اتاقک خلبانی را ثبت می‌کند. گاه این دو نوع سیستم بخشی از یک جعبه هستند.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

جعبه سیاه چیست؟

جعبه‌های سیاه که رنگ اصلی آنها نارنجی روشن است، به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که می‌توانند در سخت‌ترین شرایط و بالاترین درجه حرارتی دوام بیاورند و جایگاه آنها معمولا در دم هواپیما است، زیرا دم هواپیما کمتر در معرض خطر برخورد با موانع قرار دارد. این تجهیزات که قیمتی از ۱۰ هزار تا ۱۵ هزار دلار دارند جزئیات زیادی را از لحظه وقوع حادثه سقوط آشکار خواهند کرد.

جعبه‌های سیاه می‌توانند درباره هواپیماهای ناپدید‌شده‌ –  مانند پرواز ۳۷۰ مالزی که در تاریخ هشتم مارچ به همراه ۲۳۹ مسافر ناپدید شد – اطلاعات ارزشمندی فراهم کند. جعبه‌های سیاه می‌توانند به مدت ۳۰ روز  و پیش از آنکه باتری‌های آنها خالی از شارژ شود، سیگنال‌های راهنمای موقعیت‌یابی را از زیر آب و از عمق چند هزار متری از خود منتشر کنند.

استفاده از این تجهیزات تا پس از جنگ جهانی دوم آغاز نشد و از آن زمان به‌ بعد بخش ضبط کننده جعبه‌های سیاه تکامل یافتند تا بتوانند اطلاعات بیشتری از پرواز را درخود بگنجانند.جعبه‌های سیاه قدیمی‌تر از نوارهای مغناطیسی برخوردار بودند،‌تکنولوژی که در دهه ۱۹۶۰ ابداع شد اما پس از آن و در دهه ۱۹۹۰ تخته‌حافظه‌های جامد درون جعبه‌های سیاه گنجانده شدند.

این حافظه‌ها نسبت به نوارهای مغناطیسی مطمئن‌تر بوده و به دلیل نداشتن قطعات متحرک احتمال از کار افتادن یا آسیب دیدن آنها در هنگام سقوط کاهش خواهد یافت. اطلاعات هردو بخش CVR و FDR روی این تخته حافظه که در درون جایگاهی دیگر به نام CSMU یا واحد محافظت از حافظه در برابر سقوط، ثبت می‌شوند. گنجایش این قطعه برای ثبت دو ساعت اطلاعات صوتی و ۲۵ ساعت اطلاعات دیجیتال کافی است.

هواپیماها به حسگرهایی مجهزند که اطلاعاتی مانند شتاب، سرعت وزش باد، ارتفاع، وضعیت باله‌ها، درجه حرارت خارج از کابین، عملکرد موتور، درجه حرارت درون کابین و فشار داخلی را ثبت می‌کنند. این اطلاعات نیز در جعبه‌های سیاه جمع‌آوری می‌شوند.

برای مثال در یک بوئینگ ۷۸۷  این تجهیزات می‌توانند ۱۴۶ هزار پارامتر را درخود ذخیره کنند و در نتیجه در هر پرواز چندین ترابایت اطلاعات جمع‌آوری می‌شود. این حجم بزرگ اطلاعات تیغی دولبه است، برای کنترل هواپیما بسیار کاربردی است اما می‌تواند دچار گیجی مهندسان و خدمه پرواز شود، از این رو این اطلاعات به نرم‌افزار مدیریت پیچیده‌ای نیاز دارند.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

جعبه سیاه CVR متشکل از چندین میکروفن است که در داخل کابین خلبان کار گذاشته‌شده‌اند و هر صدایی،‌ از مکالمات خلبان گرفته تا صدای زدن کلید‌های مختلف را به ثبت می‌رساند. در هر کابین خلبانی چهار میکروفن قرار دارد که هریک از آنها به سیستم CVR متصل است. میکروفن‌ها امواج صوتی را به CVR ارسال می‌کنند تا دیجیتالی شده و ذخیره شوند. این چهار میکروفن درون هدست خلبان،‌کمک خلبان،‌ کمک دوم خلبان و مرکز کابین خلبانی کار گذاشته‌شده‌اند.

سیستم FDR یا ثبت اطلاعات پرواز نیز به گونه‌ای طراحی شده تا بتواند تمامی اطلاعات مربوط به سیستم هواپیما را به ثبت برساند.  حسگرهایی از نقاط مختلف بدنه هواپیما به واحد ضبط اطلاعات پرواز متصل شده‌ و این واحد نیز به جعبه سیاه FDR متصل است. از این رو کوچکترین حرکت هواپیما در این سیستم به ثبت می‌رسد. میزان ثبت اطلاعات این واحد به ابعاد و بزرگی هواپیما بستگی دارد.

پس از یک سانحه هوایی، معمولا تنها قطعاتی که از هواپیما سالم باقی می‌مانند واحد‌های مقاوم در برابر سقوط FDR و CVR هستند. این واحد‌ها که CSMU نامیده می‌شوند قطعاتی بزرگ و استوانه‌ای هستند که در این واحد‌های ضبط ثابت شده‌اند و می‌توانند در برابر حرارت، برخورد و فشار زیاد مقاومت کنند. به این شکل اطلاعات ضبط شده در جعبه‌های سیاه از انواع فشارها و آسیب‌ها در امان خواهند بود.

پس از سانحه

جعبه‌های سیاه برخلاف نامشان رنگی نارنجی تند و نوارهای بازتابنده نور دارند تا جستجوگران راحت‌تر بتوانند آنها را بیابند. این جعبه‌ها دارای فرستنده‌های زیردریایی هستند تا بتوانند با ارسال سیگنال فراصوت توسط گیرنده‌های صوتی و تجهیزات موقعیت‌یاب صوتی ردیابی شوند. این فرستنده توسط حسگری حساس به آب، فعال می‌شود. طول موج امواج ارسالی این فرستنده‌ها ۳۷.۵ کیلوهرتز است و می‌تواند از عمق چهار هزار و ۲۶۷ متری سیگنال‌های خود را ارسال کند. سیگنال‌های این فرستنده هر ثانیه یکبار و برای ۳۰ روز مداوم ارسال خواهد شد. عمر مفید باتری این فرستنده تا ۶ سال است اما شارژ آن پس از ۳۰ روز به اتمام خواهد رسید.

پس از کشف جعبه سیاه، جستجوگران آن را به آزمایشگاه برده و اطلاعات درون آن را استخراج می‌کنند و بر اساس این اطلاعات تلاش می‌کنند تا سانحه را شبیه‌سازی کنند.  این روند ممکن است چندین هفته یا چندین ماه به طول بیانجامد. درصورتی که FDR آسیبی ندیده‌باشد، محققان می‌توانند با اتصال دادن آن به سیستم پخش اطلاعات آن را استخراج کنند. همچنین گروهی از متخصصان شامل نمایندگان خطوط هوایی آسیب‌دیده و شرکت تولید کننده هواپیما،‌متخصص ایمنی حمل و نقل و یک متخصص ایمنی هوایی اطلاعات ضبط شده در CVR را مورد بررسی قرار می‌دهند و نتیجه کار این دو گروه، سرنوشت نهایی هواپیمای سانحه دیده را رقم خواهد زد.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

چطور در یک حادثه هوایی زنده بمانیم؟

سی‌ان‌ان گزارشی دارد از حوادث هوایی و شیوه‌هایی که می‌تواند مسافران را در این حوادث زنده نگه دارد.

چندی پیش یکی از هواپیماهای خطوط هوایی آمریکا به همراه ۱۵۴ نفر سرنشین در باند فرودگاه جامائیکا دچار لغزش و در نزدیکی دریای کارائیب متوقف شد. این پدیده خسارات زیادی به هواپیما وارد کرد اما خوشبختانه هیچ خسارت جانی وارد نیامد. فردای آن روز حادثه‌ای دیگر در اسکاتلند نیز منجر به لغزش هواپیما شد اما این حادثه نیز باعث مرگ هیچ یک از سرنشینان هواپیما نشد.

در کنار این خوش اقبالی‌ها حوادث دردناکی در حین پرواز هواپیماها نیز رخ می‌دهند که نمونه‌های آن در کشور ما به وفور دیده می‌شود. با توجه به این رخدادها که در زمان وقوع خود به تیتر تمامی نشریات خبری تبدیل می‌شوند برای بسیاری از مسافران این سئوال به وجود می‌آید که آیا سفرهای تجاری از ایمنی کافی برخوردارند؟

پاسخ این سئوال به دو دلیل بدون شک مثبت است. اول اینکه حوادث هوایی بسیار نادر بوده و رخ دادن آنها در شرایط معمولی بعید به نظر می‌رسد. بر اساس گزارش انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی در میان هر یک میلیون دویست هزار پرواز تنها یک حادثه رخ می‌دهد.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

دلیل دوم این است که حوادث هوایی معمولا در هنگام بلند شدن یا فرود آمدن هواپیما رخ می‌دهند، یعنی زمانی که هواپیما به سطح زمین نزدیک بوده و سرعت پایینی دارد و به همین دلیل خلبان در چنین شرایطی قدرت مانور بیشتری برای نجات هواپیما و سرنشینان آن دارد. در مقابل حوادث مرگبار هوایی در میانه پرواز و در اثر اختلالات جدی مکانیکی یا برخورد هوایی رخ می‌دهند.

کلید حیاتی برای زنده ماندن در چنین حادثه‌ای هشیار باقی ماندن در زمان طلایی است. ۹۰ ثانیه حیاتی که بلافاصله پس از حادثه آغاز می‌شود.

در حوادث هوایی که امکان زنده ماندن در آن وجود دارد، اکثر قربانیان نه تنها در اثر برخورد شدید بلکه بیشتر به دلیل تنفس دود و آتش و عدم توانایی حرکت در دوره طلایی جان خود را از دست می‌دهند.

مسافران برای نجات جان خود در چنین شرایطی می‌توانند چند مرحله حیاتی را اجرا کنند:

۱- بسته نگه داشتن کمربند ایمنی در هر شرایطی زیرا بستن کمربند پس از حادثه نیازمند صرف ثانیه‌های حیاتی است که معمولا زود از دست می‌روند.

۲- آشنا شدن با ویژگی‌های ایمنی هواپیمایی که فرد قصد سفر با آن را دارد، به این شکل فرد با آگاهی می‌تواند به خروجی‌ها، ابزار و وسایل اولیه برای نجات جان خود و دیگران دسترسی پیدا کند.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

۳- رعایت حالت ویژه‌ای که کارکنان هواپیما آن را در بدو ورود به هواپیما برای مسافران توضیح می‌دهند، این حالت بدن فرد را از پرتاب شدن به جلو و برخورد با صندلی‌های دیگر حفظ می‌کند. زیرا در اثر برخورد با صندلی‌های مقابل آسیب‌های شدید گردن و سر به وجود آمده و فرد توانایی حرکت را طی ۹۰ ثانیه طلایی از دست خواهد داد.

سازمان هوانوردی فدرال در این میان به دنبال روش‌های جدیدتری برای حفظ ایمنی مسافران هواپیماهای مسافربری است و به همین منظور قوانین جدیدی را برای بهبود اسکلت‌بندی هواپیما و صندلی‌های هواپیماهای در حال تولید ارائه کرده است تا بتوانند میزان شدت برخورد را تا میزان ۱۶ برابر نیروی گرانش به خود جذب کنند.

همچنین فاصله میان صندلی‌ها نیز برای افزایش ایمنی مسافران تغییر خواهد کرد. تعبیه کیسه‌های هوایی که با سرعتی کمتر از ۹۰ میلی ثانیه باز شده و از گردن و کمر مسافران محافظت می‌کند، طرح دیگری است که می‌تواند در حوادث هوایی منجر به نجات جان انسان‌ها شود.

بر اساس گزارش سی ان ان، در حالی که بسیاری از مسافران همچنان درباره ایمنی پروازهای تجاری تردید دارند، آمارهای ایمنی نشان می‌دهد پرواز با هواپیما بسیار امن‌تر از این است که فرد بخواهد با خودروی خود به نزدیکترین فروشگاه محلی برود.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

آشنایی با نکات طلایی برای نجات از سوانح سقوط هواپیما

 

هر سانتیمتر شل بودن کمربند، نیروی G را که هنگام سقوط به فرد وارد می‌آورد ۳ برابر می‌کند، بنابراین با توجه به جا به جایی سالانه ۲.۵ میلیارد مسافر خطوط هواپیمایی در جهان، باید نکات طلایی جهت نجات از سوانح سقوط هواپیما را آموخت.

خطوط هواپیمایی در جهان هم‌اکنون ۲.۵ میلیارد مسافر در سال حمل می‌کنند و با وجود خطرهای بالقوه موتورهای جت در آسمان و سفر در چند مایلی بالاتر از زمین و درون یک قطعه فلز سنگین این مسافرت‌ها به‌طرز شگفت‌ا‌نگیزی ایمن هستند.

  • توصیه‌های ایمنی برای سفر

در واقع احتمال اینکه در یک پرواز خطوط هوایی تجاری با مرگ روبه‌رو شویم یک در ۹ میلیون است. البته اشتباهات زیادی در ارتفاع ۳۳۰۰۰ پایی زمین می‌تواند اتفاق بیفتد و اگر بدشانسی شما در حدی باشد که در حین مسافرت چنین اتفاقی برای شما رخ دهد تصمیمی که می‌گیرید می‌تواند تفاوت بین مرگ و زندگی باشد.

به خاطر داشته باشید حدود ۹۵ درصد از سوانح هواپیماها نجات‌یافتگانی دارند، بنابراین چنانچه بدترین اتفاق هم بیفتد بدشانسی شما به بدی که فکر می‌کنید نخواهد بود.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

شلوار بلند، کفش‌های راحت و محکم بنددار بپوشید

البته ممکن است بخواهید در طول پرواز راحت باشید یا باکلاس به نظر بیایید، اما حرکت سریع در لاشه هواپیما با کفش‌های صندل یا پاشه بلند مشکل است. لباس‌‌های گشاد و غیرساده این خطر را دارند که با گیرکردن با موانعی در فضای محدود داخل هواپیما پاره شوند.

اگر می‌دانید که پرواز در مناطق سرد صورت می‌گیرد، لباس مناسب به تن کنید و بالا تنه خود را با ژاکتی بپوشانید. لازم است که در صورت سقوط برای نجات یافتن خود را گرم نگه دارید. حتی اگر احتیاجی با توجه به این مورد (سردی هوا) وجود نداشته باشد. هر چه بیشتر پوشیده باشید هنگام برخورد با زمین کمتر دچار جراحات یا سوختگی‌های جدی می‌شوید.

ارجحیت با لباس‌های پشمی و کتانی است زیرا کمتر در معرض خطر آتش‌سوزی هستند. هنگام پرواز بر فراز آب‌ها، لباس پشمی بر کتان برتری دارد، زیرا پشم نسبت به کتان کمتر خاصیت عایق بودن خود را هنگام مرطوب شدن از دست می‌دهد.

صندلی‌های مناسب برای خود بگیرید

در مراحل اولیه برخورد، امکان نجات بیشتر است. نجات از یک سانحه سقوط بستگی به این دارد که با چه سرعتی از هواپیما خارج شوید. بهتر است صندلی‌هایی را بگیرید که تا حد ممکن به در‌های خروجی نزدیک باشند و صندلی‌های ردیف میانی ارجحیت بیشتری دارند. به‌علاوه، سعی کنید در قسمت عقب هواپیما بنشینید. مسافرانی که در بخش دوم هواپیما قرار می‌گیرند، ۴۰ درصد بیشتر از آنهایی که در ردیف‌های اول‌ نشسته‌اند، شانس نجات دارند.

کارت ایمنی پرواز را مطالعه کنید

به صحبت‌هایی که قبل از پرواز راجع به مسائل ایمنی می‌شود، توجه کنید. بله، همه اینها را قبلاً شنیده‌اید و هیچگاه نیازی بدان پیدا نکرده‌اید، اما اگر در حین ارائه دستورالعمل‌‌های پیش از پرواز گوشی هدفون را روی گوشتان گذاشته‌اید یا به کارت ایمنی بی‌توجهی می‌کنید، اطلاعاتی را از دست خواهید داد که در زمان واقعه سقوط برایتان حیاتی خواهند بود.

فکر نکنید همه اینها را از قبل می‌دانید. هر نوع هواپیمایی دستورالعمل‌های ایمنی خاص خود را دارد. اگر در ردیفی که درب خروج قرار دارد نشسته‌اید درب را مورد بررسی قرار دهید و مطمئن شوید که در صورت نیاز قادر به باز کردن آن هستید. در شرایط معمولی ‌مهمانداران پرواز درب را باز خواهند کرد، اما اگر مرده یا زخمی باشند خود شما باید این کار را بکنید.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

نقشه‌ای طرح کنید

اگر هواپیمایی در حال سقوط است، تقریباً چند دقیقه‌ای برای آماده شدن پیش از برخورد وقت هست. از این وقت برای مرور این موارد استفاده کنید؛ درب‌های خروجی کجا قرار دارند و سعی کنید تعداد صندلی‌های ما بین ردیف خود و درب‌های خروجی را بشمارید. در این صورت می‌فهمید که چه زمانی به درب خروج می‌رسید حتی اگر درب را نبینید موقعیت را تا حد ممکن تخمین بزنید. تلاش کنید تشخیص دهید که هواپیما روی چه سطحی فرود می‌آید تا نحوه آماده‌شدن را طرح‌ریزی کنید. به عنوان مثال اگر در حال فرود روی سطح آب هستید باید جلیقه‌ نجات خود را بپوشید و تا وقتی که از هواپیما خارج نشده‌اید آن را باد نکنید و اگر در هوای سرد فرود می‌آیید سعی کنید همراه خود پتو یا ژاکتی بیاورید تا خود را در بیرون گرم نگه دارید.

کمربند ایمنی خود را همیشه محکم ببندید

اگر سقوط هواپیما هنگامی اتفاق بیفتد که در خواب هستید، از بسته بودن کمربندتان خوشحال خواهید شد. در هر حال مطمئن شوید که پیش از پرواز کمربند به‌طور مناسب در اطراف بدن شما قرار گرفته باشد. (فیت باشد) هر سانتیمتر شل بودن کمربند نیروی G را که هنگام سقوط به شما وارد می‌آید، ۳ برابر می‌کند، بنابراین آن را خوب ببندید. همچنین کمربند را تا آنجا که می‌توانید نزدیک به لگن خاصره خود محکم کنید به طوری که بخش بالای لگن خاصره را بالای لبه کمربند حس کنید. زیرا لگن خاصره ساختار محکمی دارد و نیرو را به خوبی کنترل می‌کند. به هر حال، اگر کمربندتان روی شکم‌تان کشیده شود، احتمال ایجاد جراحات داخلی خطرناک بیشتر می‌شود.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

خود را برای ضربه برخورد محکم کنید

صندلی خود را به حالت عمودی درآورید و یک یا دو حالت وضعیت محکم بودن را برایش در نظر بگیرید. اگر صندلی یا دیواره جلویی شما به حد کافی نزدیک است، کف دست‌تان را روی پشتی صندلی جلویی قرار دهید و کف دست دیگر را به حالت ضرب‌دری روی دست اول بگذارید و پیشانی خود را روی دستان‌تان قرار دهید. (انگشتان‌تان را در هم نبندید.)

همچنین در برخی موارد پیشنهاد می‌شود که سرتان را مستقیماً روی صندلی جلویی بگذارید و انگشتان دست را در پشت سر درهم قرار دهید. قسمت بالای بازوانتان را در دو طرف سر قرار دهید. اگر صندلی در جلوی‌تان قرار ندارد، به جلو خم شوید و سینه خود را روی ران‌های خود بگذارید و سرتان را بین زانو‌هایتان قرار دهید. مچ‌های دست خود را به صورت ضرب‌دری از جلوی ساق پا رد کنید و مچ پای خود را محکم در دست بگیرید. در چنین وضعیتی کف پاها باید در کف هواپیما و پشت زانوها قرار گیرند تا جراحات پا و کف آن کاهش یابد زیرا پس از برخورد برای خروج موفقیت‌آمیز از هواپیما به آنها احتیاج دارید.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

 

خونسرد بمانید

بلند شدن در هرج و مرجی که بلافاصله پس از سقوط حاصل می‌شود، می‌تواند ساده باشد. اگر خونسرد باشید احتمال اینکه سالم از هواپیما خارج شوید بیشتر است. به خاطر داشته باشید حتی در بدترین وضعیت لاشه هواپیما شانس زنده ماندن وجود دارد. شما می‌توانید با تفکر این شانس را به حداکثر برسانید.

از ماسک اکسیژن استفاده کنید

احتمالا در تمامی پروازهای تجاری این را شنیده‌اید اما ارزش تکرار دارد؛ اگر وضعیت کابین مخاطره‌آمیز باشد، فقط ۱۵ثانیه وقت دارید (که در صورت سیگاری بودن یا داشتن مشکلات تنفسی و عروقی اغلب کمتر می‌شود) تا قبل از بیهوش شدن، از طریق ماسک تنفس کنید. اگر احساستان وادار می‌کند که ابتدا به کودکان‌تان یا مسافران مسنی که کنار شما نشسته‌اند کمک کنید، بدانید که اگر به‌هوش نباشید برای هیچکس مفید نخواهید بود.

خود را در برابر دود محافظت کنید

آتش و دود موجب درصد بالایی از تلفات سقوط هستند. دود درون یک هواپیمای آتش‌گرفته می‌تواند غلیظ و تا حدی زیادی سمی باشد، بنابراین بینی و دهان‌تان را جهت جلوگیری از تنفس آن بپوشانید. در صورت امکان برای محافظت بیشتر از پارچه خیس استفاده کنید.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

به سرعت از هواپیما خارج شوید

در صورت وجود دود و آتش، تاخیر در خروج از هواپیما بحرانی است. معمولاً کمتر از دو دقیقه فرصت دارید از هواپیما خارج شوید. از دستورات ‌مهمانداران که پس از سقوط به شما می‌دهند پیروی کنید.

در برخی موارد بعد از سقوط مهمانداران قادر به انجام دستورات در مواقع اضطراری نیستند با آنها همکاری کنید تا شانس زنده ماندن دیگران افزایش یابد. سعی نکنید که متعلقات‌تان را نجات دهید. همه‌چیز را بگذارید بمانند، آنها فقط حرکت شما را کُند می‌کنند. مطمئن شوید خروجی را که انتخاب کرده‌اید ایمن است. از پنجره به بیرون نگاه کنید. برای اینکه تشخیص دهید آتش یا خطرات دیگری در خارج از هواپیما هست اگر خطری هست از وسط هواپیما خارج شوید یا از خروجی‌های دیگر اقدام کنید.

حداقل ۱۵۰متر (۵۰فوت) در خلاف جهت باد از هواپیما فاصله بگیرید

اگر در یک منطقه دورافتاده گیر کرده‌اید، معمولاً بهترین کار این است که نزدیک هواپیما بمانید و منتظر امدادگران باشید البته خیلی نباید نزدیک هواپیما باشید. در هر لحظه بعد از سقوط، آتش یا انفجار محتمل است بنابراین بین خود و هواپیما فاصله‌ای در نظر بگیرید. اگر سقوط در آب اتفاق افتاده‌ است تا آنجا که می‌توانید با شنا از لاشه هواپیما فاصله بگیرید.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

استفاده از کارت ایمنی

اگر وقت کافی برای آماده شدن تا زمان سقوط ندارید یا برخی از موارد را فراموش کرده‌اید، می‌توانید بیشتر اطلاعات مهم را از کارت ایمنی که در پشت صندلی جلویی شما قرار دارد استفاده کنید.

چگونگی روش جان بدر بردن در افتادن از بلندی را بیاموزید

به‌ندرت اتفاق می‌افتد که هواپیمایی در میان هوا چند تکه شود. اگر چنین شود تنها راه نجات در سقوط آزاد موفقیت‌آمیز است زیرا هواپیماهای خطوط تجاری چتر نجات ندارند.

حرکت ممنوع

تا زمان توقف کامل هواپیما در حالت بریس (نکته شماره ۶) بمانید. احتمال برخورد ثانویه یا جهش پس از برخورد اولیه وجود دارد.

حمل بار ممنوع

به گزارش تسنیم، در صورت فرود در آب، قبل از ورود در آب یا بلافاصله پس از ورود کفش‌ها و لباس‌های اضافی خود را درآورید. زیرا این کار باعث می‌شود که راحت‌تر شنا کنید و شناور بمانید. -۱۶ خونسرد بمانید:

باید مراقب باشید که دچار احساسات و ترس منفی نشوید. به عنوان مثال، شخصی ممکن است به جای حرکت به سمت در خروجی، در صندلی خود باقی بماند. مراقب این موارد در شخص بغل دستی یا سایر همسفران باشید.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

یک استثنا برای قانون «همه‌چیز را رها کنید

(نکته شماره ۱۰) برداشتن یک ژاکت یا پتو است. اگر قرار باشد مدت زیادی در لاشه هواپیما بمانید، پوشش مناسب ممکن است زندگی‌تان را نجات دهد.

مواظب سرتان باشید

از یک بالش یا شیء نرمی شبیه آن استفاده کنید که از سرتان هنگام برخورد محافظت کند.

بازی با کمربند ایمنی

بسیار اتفاق افتاده است که اشخاص فراموش می‌کنند چگونه کمربند خود را پس از سانحه باز کنند. به‌حد کافی به نظر آسان می‌آید، اما در شرایطی که گیج و مبهوت هستید، غریزه اولیه شما سعی در فشار دادن کلیدی می‌کند، همان‌طور که در یک اتومبیل این کار را می‌کنید. اگر با انجام این کار کمربند باز نشود، به آسانی دچار ترس و واهمه می‌شوید. قبل از برخورد ذهنتان را آماده کنید که چگونه آن را با سرعت و آسانی باز کنید.

بار هم کمک می‌کند

باردستی خود را زیرصندلی جلویی خود قرار دهید. این کار از لغزیدن پای‌تان به زیر صندلی جلوگیری می‌کند.

قلم مرگبار

اشیای تیز از قبیل قلم و شبیه آن را قبل از برخورد از جیب‌های خود دور کنید. بهتر است در هیچ شرایطی آن را حمل نکنید.

پارچه خیس را فراموش نکنید

اگر چیزی برای خیس کردن پارچه (برای جلوگیری از تنفس دود) ندارید، می‌توانید از ادرار خود استفاده کنید. عدم نزاکت در چنین مواقعی کاملاً قابل قبول است.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

الیاف مصنوعی ممنوع

از پوشیدن پارچه‌های سنتتیک (الیاف مصنوعی) هنگام سفر با هواپیما خودداری کنید. اگر کابین آتش بگیرد، این مواد با ذوب شدن به پوست می‌چسبند.

الکل ممنوع

از مصرف الکل قبل و در حین پرواز خودداری کنید. الکل توانایی فرد را در واکنش سریع و منطقی در حین سقوط و خروج از هواپیما تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هیچگاه بچه‌های کوچک را روی زانوان خود قرار ندهید

اگر چه این کار از خرید یک صندلی دیگر ارزان‌تر است، اما در صورت گرفتن کودکان با دست هیچ تضمینی برای نجات جانشان وجود ندارد. صندلی برای کودک خود بگیرید و از یک سیستم مناسب جهت محکم کردن وی استفاده کنید.

در کف هواپیما نشینید

اگر در کابین دود وجود دارد، سعی کنید در ارتفاع پایین قرار بگیرید، اما هیچگاه در کف کابین نخزید. احتمال دارد توسط سایر مسافرانی که در حال تلاش برای خروج از هواپیما هستند لگدکوب یا زخمی شوید.

سایرین را هل ندهید

خروج با نظم، شانس زنده ماندن همه را افزایش می‌دهد. اگر ترسیده باشید و دیگران را هل دهید، ممکن است با عکس‌العمل تلافی‌جویانه آنها مواجه شوید.

سقوط هواپیما وامداد رسانی

پاها صاف

بازرسان سوانح هوایی مرتب از زخمی‌هایی نام می‌برند که هر دو پای آنها از ناحیه زیر زانو شکسته است.

وجود پاهای شکسته باعث اشکال در توانایی خروج از هواپیما می‌شود. این مورد در اثر حالت «بریس» به وجود می‌آید که باعث قرار داده شدن پاها در زیر صندلی جلویی می‌شود. در زمان برخورد، پاها به سمت جلو می‌پرند و قسمت عقب صندلی جلویی باعث شکستن آنها می‌شود. پاهایتان را به‌صورت مستقیم در جلو خود قرار دهید.

با تمام این توصیه‌ها، به این توجه داشته باشیم که تقدیر چیز دیگری است، اگر تقدیر این باشد که برویم، در رختخواب گرم و نرم هم سرنوشتمان به تقدیر گره می‌خورد، اما گفته‌اند: احتیاط شرط عقل است چرا چنین نکنیم!؟

سقوط هواپیما وامداد رسانی

 

اگه سوالی در مورد مشاوره و برنامه ریزی درسی دارید اینجا کلیک کنید

و

اگه سوالی در مورد فیزیک کنکور و جزوه و کتاب دارین اینجا کلیک کنید